خــــــــــوش آمـــــــــــــدید

گر نمي داني بدان

غم در دل تنگم خانه كرده

كس نكرده  با دلم كاري

كه غم  جانانه  كرده                                                            

خود تو داني و دل من

كز تو غم شد حاصل من

گر كه در هر محفلي

اين فتنه مرا ديوانه خواندي

گر نمي داني بدان

عشق تو مرا ديوانه كرده

عشق تو را در سينه ام

با خون دل پرورده ام

از بي وفايي هاي  تو

در كوي جنون ره برده ام

اكنون كه بي جرم و گناه سوزانده ما را

اي  دل  بكن  بهر  خدا  با  او  مدارا

كنون كه اميدي به سينه ندارم

بگو چه  كنم  بگو  چه  كنم

اگر دل خود را به او نسپارم

بگو چه  كنم   بگو چه  كنم

ای تو جاری شده در قشنگترین دقایقم

ای تو با من آشنا ناجی قلب عاشقم

ای تو پیدا شده درلحظه ی انتخاب ِ دل

ای تو در سکوت شب ، بهار ِ پائیز دلم

کسی مثل تو، تو حرم ِ نفسم جاری نشد

کسی جز توبه سرم دست ِ نوازش نکشید

کسی مثل ِ تو منو به ظلمت ِ شب نـَسِـپُرد

کسی قلب ِ منو مثل تو به آتیش نکشید

به آتیش نکشید

هیچکی هستی ِ منو مثل تو از من نگرفت

کسی مثل تو منو اسیر تنهایی نکرد

کسی مثل تو برام آیه ی تاریکی نشد

کسی مثل تو به من حلقه ی نابودی نـَزد

عاقبت عشق دورغی و فریبندی ِ تو

منو تا مرز بد ِ لحظه ی بدنامی کشید

من هنوز دوزخی عشق ِ دورغین ِ توام

از تواین تشنه تن ِ خسته به انتها رسید

دوور له رووت دنیا له بۆ من  مه حبه سه

بێره وه  تۆ بێره وه  دووری  به سه

شیرنه لێوت وه كو قه ند و شه كه ر

سه یره ماچی كوڵمه كه ت وه ك مه ی گه سه

هه ر له جه نگن تیری موژگانی ره شت

با وه كو ئێعلام كرا ئاته ش به سه

قه وسی ئه برۆی تۆ خودا كێشاویه تی

غه یری ئه و نازانێ كه س ئه و هه نده سه

ده س زه ده ی كه س با نه بێ لیمۆی ته ڕت

باغه وانێكی ده وێ ئه و نه و ره سه

من ده ری ده بڕم به پێنووس و به زار

یاره كه م  عه سڵه و به رو پشت ئه تڵه سه

غه یری خوا هاوار له بۆ هیچ كه س  مه به

چونكه هه ر ئه و دایمه ن  فه ریاد  ره سه

خيال ديشب دوباره ديدمت اما خيال بود
تو در كنار من بشينی محال بود
هر چه نگاه عاشق من بی نصيب بود
چشمان مهربان تو پاك و زلال بود
پاييز بود و كوچه ای و تك مسافری
با تو چه قدر كوچه ما بی مثال بود
نشنيد لحن عاشق من را نگاه تو
پرواز چشم های تو محتاج بال بود
سيب درخت بی ثمر آرزوی من
يك عمر مانده بود ولی كال كال بود
گفتم كمی بمان به خدا دوست دارمت
گفتی مجال نيست و ليكن مجال بود
يك عمر هر چه سهم تو از من نگاه بود
سهم من از عبور تو رنج و ملال بود
چيزی شبيه جام بلور دلی غريب
حالا شكست وای صدای وصال بود
شب رفت و ماه گم شد و خوابم حرام شد
اما نه با خيال تو بودم حلال بود

توي دنياي خدا تنها

بودم
تک و تنها بي عشق
نميدونستم من..
زندگي از کجا شروع ميشه..
به کجا..به کجا ختم ميشه..
همه جا دنبال عشق مي گشتم..
تو ي هر خط و خبر
توي هر رفت و گذر
همه جا دنبال عشق مي گشتم..
همه جا دنبال عشق مي گشتم..

توي هر موج صدا
توي هر خنده ي شيرين
توي هر صداي باد
همه جا دنبال عشق مي گشتم..
همه جا دنبال عشق مي گشتم..

ناگهان..ناگهان عشق رو تو چشماي تو پيدا کردم..
آره تو چشماي تو..!
تو که هميشه با من دوست بودي
تو که نزديک تر از همه بودي
همه جا دنبال من بودي و من دنبال تو
من چه غافل بودم..
همه جا دنبال عشق مي گشتم..
همه جا دنبال عشق مي گشتم..

تنها بودم..
تنها بودم..

توي دنياي خدا تنها بودم..
تنها بودم

می شود برای من کمی دعا کنيد
يا اگر خدا اجازه می دهد
يک کمی بجای من خدا خدا کنيد؟
راستی فرشته ها سلامتيد؟
حال من که هيچ خوب نيست
جانماز سبز من دوباره گم شده
شب رسيده توی آسمان دل ولی
رد پای روشن ستاره گم شده
خوش به حالتان فرشته ها
هرکجا که خواستيد می پريد
روی باد
روی ابر
روی شانه های ماه!
آسمان هم از شما هميشه راضی است
می رويد
بی گناه ... بی گناه ... بی گناه...!
راستی به من نگفته ايد
آن طرف کنار لحظه های دوردست
روزهای آسمان چه شکلی است؟
کاش می شد ای فرشته ها
راه خانه ی ستاره را به من نشان دهيد
يا که از فراز قله های دور
دستی از دعا ،
برای من تکان دهيد
راستش دلم
مثل يک نماز بين راه
خسته و شکسته است
او مسافر است
می رود به شهر آفتاب
گرچه راه آفتاب بسته است
کاشکی نمازهای صبح من قضا نمی شدند
دستهای من ،
هيچ وقت‌ ،
از آسمان جدا نمی شدند
ای فرشته ها به دستهای من کمک کنيد
دستهای کوچکی که اشتباه می کنند
يا به قول مادرم
گناه می کنند...!
بگذريم!
پيچک کنار پنجره
نور ماه را گرفت و رفت
آخرش به آسمان رسيد
يک سبد ستاره چيد
من ولی هنوز هم چقدر کوچکم...!
ماه مثل سيب روشنی
روی شاخه های دور آرزو نشسته است
حيف که
برای چيدنش
نردبان من شکسته است
ديگر اينکه ديوها
چراغ های کوچه را شکسته اند
هر کجا که می روم
فکر می کنم که در کمين رفت و آمدم نشسته اند
ای فرشته ها که تا هميشه روشنيد
يک چراغ هم برای من بياوريد!
ای فرشته ها!
ای که دل به حجره های نو بسته ايد
ای که پای غصه های من نشسته ايد
حرفهای من هنوز
نا تمام مانده است
هيچ کس ولی
شعرهای دفتر دل مرا نخوانده است
با وجود اين
بيش از اين مزاحم شما نمی شوم
پس خدا هميشه حافظ شما
ای فرشته ها ... فرشته ها ...فرشته ها

وه فام گه رویست له یاری خوم جه فا بوو

Nobody wants to be lonely

there you are

In a darkened room

and you're all alone

Looking out the window

Your heart is cold

And lost the will to love

Like a broken arrow

Here I stand in the shadows

هیچ کس نمی خواهد تنها باشد

آنجا هستی

در اتاقی تاریک

تنهای تنها

با قلبی ناامید

و من ناتوان از عاشق بودن

مانند تیری شکسته

در سایه ها ایستاده ام

come to me

come to me

can't you see that

به سوی من بیا

به سوی من بیا

آیا نمی بینی که...

nobody wants to be lonely

nobody wants to cry

My body's longing to hold you

So bad, it hurts inside

هیج کس نمی خواهد تنها باشد

هیچ کس نمی خواهد گریه کند

با تمام وجود می خواهم تو را در آغوش بگیرم

درد سختی را در وجودم حس می کنم

Time is precious and it's

Slipping away

And I've been waiting' for  you all

Of my life

nobody wants to be lonely

so why

Why don't you let me love you

زمان با ارزش است

و گذرا

و من تمام عمرم را

در انتظار تو گذرانده ام

هیچ کس نمی خواهد تنها باشد

پس چرا

عشق مرا قبول نمی کنی

can you hear my voice

Do you hear my song

It's serenade

So your heart can find me

And suddenly you're

Flying down the stairs

Into my arms,baby

Before I start going crazy

Run to me

Run to me

Couse I'm dying

آ یا می توانی صدای مرا بشنوی

آیا آواز مرا می شنوی

ترانه ای عاشقانه برای توست

تا قلبا مرا درک کنی

و تو ناگهان

به پایین پلکان

به سوی آغوش من پرواز می کنی

به سوی من بیا

پیش از اینکه دیوانه شوم

به سوی من بیا

چرا که در حال جان دادن هستم

I want to feel you need me

Just like the air you're berating

I need you here in my life

Don't walk away

Don't walk away

Don't walk away

Don't walk away , no

می خواهم نیازت را به خودم حس کنم

مانند نیاز به هوایی که تنفس می کنی

مرا ترک نکن

مرا ترک نکن

مرا ترک نکن

نه مرا ترک نکن

Nobody wants to be lonely

Nobody wants to cry

هیج کس نمی خواهد تنها باشد

هیچ کس نمی خواهد گریه کتد

اشکم ولی به پای عزیزان چکیده ام

خارم ولی به سایه گل آرمیده ام

با یاد رنگ و بوی تو ای نوبهار عشق

همچون بنفشه سر به گریبان کشیده ام

چون خاک در هوای تو از پا فتاده ام

چون اشک در قفای تو با سر دویده ام

من جلوه شباب ندیدم به عمر خویش

از دیگران حدیث جوانی شنیده ام

از جام عافیت می نابی نخورده ام

وز شاخ آرزو گل عیشی نچیده ام

موی سپید را فلکم رایگان نداد

این رشته را به نقد جوانی خریده ام

ای سر و پای بسته به آزادگی مناز

آزاده منم که از همه عالم بریده ام

گر می گریزم از نظر مردمان رهی

عیبم مکن که آهوی مردم ندیده ام

من عاشق هيچ كس نيستم.

 من عاشق غروبم.

 عاشق نشستن و

 خيره شدن به غروب.

 من عاشق ابرم كه

 هرچه شبنم از اوست.

 عاشق سنگ انداختن توي

 آب و گوش كردن به

 صداي دلنشين موج.

 من عاشق نشستن با

 دوستان پاك و عاشقم هستم.

 عاشق گوش كردن به دلاشان.

عاشق خنده هاشان و ديوانگي هاشان.

 من عاشق چرخ و فلكم.

عاشق نان و پنير و سبزي... آه كه چه حالي دارد.

 ميتونم عاشق بشم وقتي باران مي بارد.

 عاشق دلباختن با يك نگاهم.

 من عاشقم. عاشق بغض هاي خفته ام.

 عاشق بوسيدنم.

عاشق گريستن در حضور دوستم.

 عاشق سكوت مرموز دل هاي شكسته ام.

عاشق نگاه خيره به ديوارم.

 عاشق گم شدن و به اوج رسيدن در خيال هستم.

 من عاشق سادگي شعرهاي سهرابم

 و عاشق غناي حافظ.

 من عاشق صداي مادرم هستم.

عاشق آرامشي كه به من مي بخشد.

عاشق موسيقي ام.

من عاشق نواختن هم هستم.

 و روزي من خواهم نواخت.

 غم هاي دلم را خواهم نواخت

 و شكستنش را به تار خوام كشيد.

من عاشق لحظات غروبم و

 عاشق برگ زرد خزان.

عاشق خش خش برگ ها

 زير پاي يك عاشق دل شكسته ام.

شايد اين برگ ها هم تابع دل اوست!....

 در آخر اينکه من همراه غروب عاشق مي شوم

 و همه طول شب را عاشق مي مانم.

 به سرزمين خيال مي روم و از عشق مي نويسم.

 از احساس خوب عاشق بودن.

 من عاشق اين احساسم..... فقط همين

آهاي عاشقان

آهاي آدميان ، به چشمهایخودبياموزيد كه نگاه به كسي نيندازند ،

اگر نگاه انداختند عاشق نشوند اگر عاشق شدند وابسته نشوند

اگر وابسته شدند مجنون نشوند و

 اگر نيز مجنون شدند با عقل و منطق زندگي كنند

آهاي عاشقان اينك كه پا به اين راه دشوار گذاشته ايد

 ، با صداقت عشق را ابراز كنيد

 ، تنها عاشق يك دل باشيد ،

 تنها به يك نفر دل ببنديد ،

 و با يكرنگي و يكدلي زندگي كنيد

آهاي عاشقان به عشق خود وفادار باشيد ، تا پايان راه

 با عشق باشيد ، و از ته دل عشق را دوست داشته باشيد

آهاي عاشقان از تمام وجود عاشق شويد ،

 و با اراده و اطمينان پا به اين راه بگذاريد

رسم عاشقي دروغ و خيانت نيست ،

 رسم عاشقي صداقت است پس سرلوحه و

 الگوي خود را صداقت قرار دهيد

آهاي عاشقان نه لازم است مجنون باشيد

 و نه فرهاد ، تنها خودتان باشيد ، همين و بس....... .

آهاي عاشقان ، ساده نباشيد ، عشق را از ته دل بخواهيد

 و انتظار عشق را حتي تا پاي مرگ بكشيد

آهاي عاشقان عشق را براي قلبش بخواهيد نه

براي هوس و خوش گذارني و گذراندن لحظه هاي

زندگي با هدف عاشق شويد و با عشق نيز از اين دنيا برويد

باز هم عشق (بی منت) برتر است.

لحظه اكنون ،

تنها لحظه ايست ،

كه ما براي زيستن در اختيار داريم

هر گامي كه بر مي داريم ،

هر نفسي كه مي كشيم ،

مي تواند سرشار از آرامش ، شادماني و وجد باشد.

تنها كافيست كه در لحظه اكنون بيدار و زنده باشيم.

شما به تماشاگه رازهاي شگفت زندگي دعوت شده ايد

،بنابراين ،درنگ كنيد و به تماشا بايستيد.

براي ديدن زندگي ،بايد در زندگي حاضر بود.

دريا ، درياست.

زيرا ظرفيتي دريايي دارد.

درنگ كنيم ،

دل دريايي خويش را ببينيم و دريا شويم.

با دم خويش ، بدنم را آرام مي سازم ،

با بازدم خويش لبخند مي زنم.

در لحظه اكنون ساكن مي شوم ،

و مي دانم كه اين لحظه ،

لحظه اي است گرم و شگفت.

 تو لطفی از جانب خداوند هستی

 نور چشمانم هستی

 هر کس تو را ببیند شفا پیدا می کند

 بیا تا دلم شفا پیدا کند

 هر کسی تو را بپسنده عشق رو پیدا میکنه

 بیاد تا دلم عشق رو پیدا کنه

می دانم که دلت مرا می خواهد

 پس این بیچاره چرا باید منتظر باشد

 بیا و چهره خندانت را نشان بده

 اینجا غریبی منتظر توست

 بیا و این غریب را خوشحال کن

بیا و این غریب را میازار

 اگر انسان بودی

 دوستش داشتم نشد یار .

قهر کردم نشد یار
 جویای خودش شد

 من رو پیدا نکرد یار
 افتادم گریه نکردم چندین

 بار جویای تو شدم
 با یک قلم اسم من رو پاک کردی .

 فراموشش نکردم
 اگر از دست و زبونت

عسل بباره باز هم تلخه
 اگر جدایی مثل پنبه(آسان)

 باشه باز هم تلخه
اگر دل من پیش تو بود میفهمیدی که
 من یک زن هستم تو هم انسان میشدی
 اون موقعی که داشتی از قلبم

 رد میشدی دستم رو نگرفتی
 من در خودم فرو رفتم و با عشق سوختم
چیزی رو که قرار بود بگیره گرفت و مال خودش کردی
 در روح من طوفان به پا کرد و رفتش یار

 کو ؟

 خیلی دور هستی و منو درک نمیکنی
شاید فراموشم کردی و من رو به یاد نداری
 کجاست درد تو (عشق تو ) تو تکدونه من هستی
 تکدونه تو اینجاست تو کجا هستی
 کجا موند اون موقع که من از درون

 به اندازه یک دنیا داشتم میسوختم
 به راحتی نفس نمیکشیدی

 بدون من میمردی کو ؟
 تو غیر از من کسی رو

 نمیتونستی به جایم قرار بدی
 کو ؟ کو ؟ کجا هستی ؟
 کو ؟ کو ؟ کجا هستی کو ؟
 خیلی دور هستی و منو درک نمیکنی
شاید فراموشم کردی و من رو به یاد نداری
 کجاست درد تو (عشق تو ) تو تکدونه من هستی
 تکدونه تو اینجاست تو کجا هستی

 تو درد عشق منی زندگی من تو هستی
 زندگی تو اینجاست تو کجا هستی
 کجا موند اون موقع که من از درون

 به اندازه یک دنیا داشتم میسوختم
 به راحتی نفس نمیکشیدی

 بدون من میمردی کو ؟
 تو غیر از من کسی رو

 نمیتونستی به جایم قرار بدی
 کو ؟ کو ؟ کجا هستی ؟
 کو ؟ کو ؟ کجا هستی کو ؟
 کجاست تکدونه تو
 کجاست تک امید تو
 دل داده تنها و عشقت من هستم
 مگه من نبودم ؟ کو ؟

این زندگی نیست

بشنوید کوهها سنگها بشنوید صدایم را
روزهایی که بی تو بر من گذشت درسی به من داد
 که تا آخرین نفس عشقم را به کسی نبخشم
 پیش آمدهارو فراموش کن ببخش عشق من
 بسه دیگه ببخش منو عشق من

 چشمها راه رو نشون میده و قلب فرمان میده
 این آدمیزاد هست که همش در اشتباه هست
 به راستی که خداوند بنده هایش رو میبخشه
 بسه دیگه من رو ببخش عشق من
 پیش آمدهارو فراموش کن ببخش عشق من

 این زندگی نیست نمیوتنم زندگی کنم
 هیچ اشتیاقی به زندگیه بدون تو ندارم
 جلوی تو زانو زدم و خواهش میکنم که
 پیش آمدهارو فراموش کن ببخش عشق من
 پیش آمدهارو فراموش کن ببخش عشق من

 شب هنگام

 شب و روز داری به دنبالم میدوی
 کسی که خواهش کرد تو بودی
 کسی که لج کرد و دیوونت کرد

و بهت ناز کرد من بودم
 کسی که جلوی در خونم گلهارو گذاشت
 و بعدش مخفی شد تو بودی

 کسی که اون گلهارو بین

 کتابها نگه داشت من بودم
 پس معلوم شد هم من رو

 گول زدی هم خودت رو
 من ساکت موندم و اون

روزها گذشت و حالا از هم جدا شدیم

 شب هنگام در حال راه رفتن
 باز من به فکرت میام
این ترانه عشق من غمگین شده
 و به لبهای تو اومده

 بهش بگین

 از این جستجو ها خیلی خسته شدم
 دائم عاصی و دائم بدبختم
 و این بخت سیاه روی پیشونی من
 مثل عجل (مرگ) از بین نمیره

چیزی که درون قلبم هست گلوله نیست
 زخم عشق هست که بسته(مداوا)نمیشه

 بهش بگین که دیگه اسم من رو نیاره
 بهش بگین که دیگه دروغ

 هاشو فراموش نمیکنم
 بهش بگین گناهاش رو برای

 روز قیامت نگاه داشتم
 بهش بگین بدونه . بهش بگین بدونه

 با تو خیلی کار دارم

 زمان انتظار من . زود و سریع بگذر
 هر ثانیه مثل هزار قرن
 دستهام در دستهات و چشمام در

 چشمات و بر زانوهات بخوابم
 اون موقع همه چیز برای من میشه
 من هم با تو در جستجوی هم هستیم
مرگ نزدیک هست
تو هر جا که دلت میخواد میتونی بری
 اما این کار برای من مشکل هست
 نکنه حرفهای عاشقانه همین هست
 چه تلخیها میکشم و میکشم
 در این حالت به من میاد که خوشبخت باشم ؟
 نرو پس.دیگه وایستا
 هر عصر یک صبح داره . خار گل فرو میره
 تابستونی که من رو میسوزونه تو رو سرد و بی حال میکنه

 با تو خیلی کار دارم
 اضطرابها قلبم رو بمباران میکنه
 تا وقتی که تو بیای
 خیالهام تبدیل به کابوس میشه (در این مدت که نیستی)
 تا زمانی که دوباره صدات رو بشنوم
میترسم چیزی بگم
 تا وقتی که دوباره با تو حرف بزنم ساکت میمونم
 بعدشم آفتاب ...
 من و تو رو گرم میکنه.نه کسی دیگه رو

مرا،درد انتظار است

زندگی روی این پهن

 دشت جهان دیوانه ام ساخته….

و عشق،

هر گونه مسرت و شادمانی را

 بر من حرام کرده است.

و تو

از چه مرا اینهمه رنجور خواسته

 و مرا به نوامیدی و حسرت می کشانی

با غم دست و گریبانم نهانی ناله ها دارم

ای که درد را بر من روا داشه ای

 خود نیز داروی آن را برسان

 زیرا جان من در انتظار تو بسر رسیده است.

مرا از قید این پهن دشت بزرگ آزاد ساز

من در این گیتی با نوامیدی دست

و گریبانم و آسایش من ،به دست توست.

و

پیش از انکه به کشتن من تیغ

 برکشی ،پیامی از مهربانی به من بفرست.

من سرگردان ،پای از سر نشناخته

 ،در میان مردم گردش می کنم

هر کس مرا می بیند از کار من

 شگفتش آمد و بر من حسد می ورزد

((اما هر کس که عاشق گشت بر او عجبی نیست))

شگفتی این است که:

که مرا توانایی آن نیست که

خویش را چنگال فراق برهانم.

و تو ، ای روح پاک

بر فریادهای جانگزای من ببخشای،

اگر فریادهای من نغمه سرایی

 تو را ناگهان قطع میکند و

 تو را که اینک، به آهنگ

 دلکش با فرشتگان آسمان

 هم آهنگی می کنی معذ ب می دارند.

پوزش مرا بپذیرا......

چشمه در تاريكي شب ، برق مي زد
باد ، رقصان با سرود اهرمن ها
سايه هاي خفته چون دزدان رهزن
تك درختان ، چون نگهبانان تنها
ماه ، گاهي ناهويدا ، گاه پيدا
خنده ي تلخ و غم انگيز نسيمي
نقش مي شد بر لب موج گريزان
دست و پا مي زد كه بگريزد درختي
باد مي آمد به قصد برگ ريزان
برق شلاقش به تاريكي هويدا
روح ناپيداي شب در بيشه زاران
گاه پاورچين و گاهي پر هياهو
سايه ها را مي دوانيد از پي هم
بيشه در هم مي كشيد از خشم ، ابرو
برق مي زد ديدگان اهرمن ها
خاربن ها ، خيره بر تاريكي شب
با هزاران چشم مرموز و خيالي
شب پريشان از غم تنهايي خود
ناله مي زد در نيستان هاي خالي
تا نسيمي سر كند آهسته آوا
باد عابر ، در سياهيي سوت مي زد
نغمه ها در سوت او در هم فشرده
همچو دزدان با علامت ها سخنگو
رهروان را با سرانگشتان شمرده
عابران از وحشت دزدان ، به نجوا
چشمه مي خنديد و ذرات ستاره
در دهانش همچو پولك هاي ماهي
يا چو دندان ها ز مرواريد غلتان
با شكرخند نسيم شامگاهي
در سياهي مي درخشيد آشكارا
جام ماه از شهد شيري رنگ مملو
نور آن چون خنده هاي نيكبختان
مي چكيد از كام شهد آلود ظلمت
چشمه سار تشنه در پاي درختان
مي گرفت از دست شب جامي گوارا
طبل كوبان ، زنگيان آدمي كش
با هزاران چشم سرخ شعله افكن
نقطه ها مي ساختند از روشنايي
در فضا چون برق مشعل هاي روشن
يا چو آتشپاره در دود صحرا
تكدرختي مي سرود از شادماني
زير لب ، افسانه هاي عاشقانه
در ميان حلقه ي تنگ چناران
باد مي زد بر درختان تازيانه
چشمه گريان مي شد از هول تماشا
در مسير باد خواب آلوده ي شب
برگ ها پر مي زدند از شاخساران
چون وزغ ها بر زمين افتان و خيزان
سايه ها بازيكنان در جويباران
بيشه از باد شبانگاهان به غوغا
گاه كف مي زد به تنهايي درختي
باد مي آمد به قصد گوشمالش
چون زني بر شانه ها مي ريخت گيسو
چشمه ساران خيره بر نقش جمالش
ماه چون آوارگان خاموش و تنها
پنجه هاي تكدرختان ، باز مي شد
با هياهويي خيال انگيز و مبهم
مي گذشت از شاخساران با تأني
رشته هاي سيم ، چون برق مجسم
دود شب از شاخه ها مي رفت بالا
برق چشم ماه نو ، چون بندبازان
بر فراز سيم ها جولان گرفته
يا نگاهي از تني در هم شكسته
پر زده ، بر سيم نازك جان گرفته
در افق سوسوكنان چشمان فردا
چون نگهبانان دهشتناك ظلمت
در كنار چشمه ي وحشي ، چناران
گاه مي آمد صداي باد رهزن
مي دويد آن سو ، نگاه پاسداران
باد مي افتاد و مي ماند از تقلا
جاده در خاموشي شب دور مي شد
چشمه در تاريكي شب برق مي زد
ماه با دندان موجي خرد مي شد
باد شيون ها ز بيم غرق مي زد
مي نهاد آهسته در هنگامه ها ، پا
در افق ، چون پنبه ها بر صورت شب
ابرها آغشته شد با روشنايي
در فضا ، چون برج خاموشي شناور
پر ز وحشت ، پر ز اسرار خدايي
آسمان با چهره ي غمگين دريا

ريشه در اعماق اقيانوس دارد - شايد
اين گيسو پريشان كرده
بيد وحشي باران .
يا ، نه ، دريايي است گويي ، واژگونه ، بر فراز شهر ،
شهر سوگواران .


هر زماني كه فرو مي بارد از حد بيش
ريشه در من مي دواند پرسشي پيگير ، با تشويش :
رنگ اين شب هاي وحشت را
تواند شست آيا از دل ياران ؟


چشم ها و چشمه ها خشك اند .
روشني ها محو در تاريكي دلتنگ ،
همچنان كه نام ها در ننگ !


هرچه پيرامون ما غرق تباهي شد .
آه ، باران ،
اي اميد جان بيداران !
بر پليدي ها - كه ما عمري است در گرداب آن غرقيم
آيا‌، چيره خواهي شد ؟

حكايت خورشيد و باد

روزي خورشيد و باد با هم در حال گفتگو بودند

و هر كدام نسبت به دیگری ابراز برتري ميكرد،

 باد به خورشيد مي گفت كه من از تو قويتر هستم،

 خورشيد هم ادعا ميكرد كه او قدرتمندتر است.

 گفتند بياييم امتحان كنيم، خب حالا چه طوري؟

ديدند مردي در حال عبور بود كه كتي به تن داشت.

 باد گفت كه من ميتوانم كت آن مرد را از تنش در بياورم،

 خورشيد گفت پس شروع كن. باد وزيد و وزيد،

با تمام قدرتي كه داشت به زير كت اين مرد مي كوبيد،

 در اين هنگام مرد كه ديد نزديك است كتش را از دست بدهد،

 دكمه هاي آنرا بست و با دو دستش هم آنرا محكم چسبيد.

باد هر چه كرد نتوانست كت مرد را از تنش بيرون بياورد

 و با خستگي تمام رو به خورشيد كرد و گفت:

 عجب آدم سرسختي بود، هر چه تلاش كردم

 موفق نشدم، مطمئن هستم كه تو هم نمي تواني.

خورشيد گفت تلاشم را مي كنم و شروع كرد به تابيدن،

 پرتوهاي پر مهرش را بر سر مرد باريد و او را گرم كرد.
مرد كه تا چند لحظه قبل با تمام قدرت سعي در

 حفظ كت خود داشت ديد كه ناگهان هوا تغيير كرده

 و با تعجب به خورشيد نگريست، ديد از آن باد خبري نيست،

 احساس آرامش و امنيت كرد.
با تابش مدام و پر مهر خورشيد او نيز گرم شد

 و ديد كه ديگر نيازي به اينكه كت را به تن داشته باشد

 نيست بلكه به تن داشتن آن باعث آزار و اذيت او مي شود.

 به آرامي كت را از تن بدر آورد و به روي دستانش قرار داد.

باد سر به زير انداخت و فهميد كه خورشيد پر عشق

 و محبت كه بي منت به ديگران پرتوهاي خويش را مي بخشد

 بسيار از او كه مي خواست به زور كاري را به انجام برساند قويتر است.

نيست ياري تا بگويم راز خويش
ناله پنهان كرده ام در ساز خويش
چنگ اندوهم خدا را زخمه اي
زخمه اي تا بركشم آواز خويش
برلبانم قفل خاموشي زدم
با كليدي آشنا بازش كنيد
كودك دل رنجه ي دست جفاست
با سر انگشت وفا نازش كنيد
پر كن اين پيمانه را اي هم نفس
پر كن اين پيمانه را از خون او
مست مستم كن چنان كز شور مي
باز گويم قصه افسون او
رنگ چشمش را چه ميپرسي ز من
رنگ چشمش كي مرا پا بند كرد
آتشي كز ديدگانش سر كشيد
اين دل ديوانه را دربند كرد
از لبانش كي نشان دارم به جان
جز شرار بوسه هاي دلنشين
بر تنم كي مانده است يادگار
جز فشار بازوان آهنين
من چه ميدانم سر انگشتش چه كرد
در ميان خرمن گيسوي من
آنقدر دانم كه اين آشفتگي
زان سبب افتاده اندر موي من
آتشي شد بر دل و جانم گرفت
راهزن شد راه ايمانم گرفت
رفته بود از دست من دامان صبر
چون ز پا افتادم آسمانم گرفت
گم شدم در پهنه صحراي عشق
در شبي چون چهره بختم سياه
ناگهان بي آنكه بتوانم گريخت
بر سرم باريد باران گناه
مست بودم ‚ مست عشق و مست ناز
مردي آمد قلب سنگم را ربود
بس كه رنجم داد و لذت دادمش
ترك او كرد چه مي دانم كه بود
مستيم از سر پريد اي همنفس
بار ديگر پركن اين پيمانه را
خون بده خون دل آن خودپرست
تا به پايان آرم اين افسانه را

walk with me in love
عاشقانه همراه من گام بردار

Talk to me
about what you cannot say to others
به من از آن بگو
كه توان گفتنتش را به ديگري نداري

Laugh with me
even when you feel silly
بامن بخند
حتي آنگاه كه احساس حماقت ميكني
Cry with me
when you are most upset
بامن گريه كن
آنگاه كه در اوج پريشاني هستي
Share with me
all the beautiful things in life
تمام زيباييهاي زندگي را بامن شريك باش
Fight with me
against all the ugly things in life
در كنار من
با تمام زشتي هاي زندگي ستيز ك

me Create with
follow dreams to
با من
روياهايي را بيافرين تا به دنبال آنها برويم

me Have fun with
in whatever we do
در شادي هرچه ميكنم شريك باش

 Work with me towards common goals
براي رسيدن به آرزوهامان
ياري ام كن
 with me Dance
love to the rhythm of our
با آهنگ عشقمان با من برقص
life Walk with me throughout
بيا درسراسر زندگي در كنار هم گام برداريم
other Let us hug each

at every step in our journey
forever
in love

بيا تا ابد در هرقدم از اين سفر يكديگر را عاشقانه در آغوش گيريم

(ترانه ها)

-                                                                                         بهار که اومد آخرای زمستون بود.

-                                                                                          آروم آروم تو قلبم جوونه زد ،

-                                                                                         با بهار همیشه سبز بودم،

-                                                                                          همیشه می خندید شاد

-                                                                                          بودم وقتی می گفت :

" هر بهاری که تموم میشه

 یه سال به بهار تو اضافه میشه" .

بهش می گفتم : بهارم می مونی ؟

 با چشمهای پر ستاره اش بهم زل می زد

 و با شیطونی می گفت :

 بهار تو که هیچ وقت تموم نمیشه که!

 دلش نمی خواد بره...

می گفتم : یعنی همیشه دارمت ؟

می گفت : " توی هر فصلی تو بهارو داری"

 بعد چشمکی می زد و به شوخی می گفت :

 دارمت بابا جون دارمت !

حالا چند سال از مریضی

 و رفتن همیشگی اون می گذره .

پاییز که اومد بهار رفت اون موقع

 به این فکر کردم که هر بهاری

 تموم میشه و میره حتی بهار من !

ولی حالا بعد از چند بهار می بینم

 راست می گفت که :

" توی هر فصلی بهارو دارم !

آخه یاد و خاطر بهار همیشه

با منه ، توی هر فصلی بهار رو می بینم.

آره بهار من مال همه فصل ها و

زمانهاست ... بهار هنوزم مال منه برای همیشه !

امشب سکوت تنهایی،

 فرصت را به نگاه جستجوگرم داده تا سوار

 بر پرنده خیال نگاهی ژرف به

 آنسوی رویا نماید. رویایی

 که سایه‌ایست از حقیقت.

شرم دیدار، صداقت گفتار

 و مهر کردار، مروارید اشک

 را در چشمانم به زنجیر

 دل می‌کشد. قطرات اشک

 هم‌چون شبنم علاقه،

 آرام دست مهر خود را

 بر گونه‌های سردم

 می‌کشانند و گرمای رفاقت

 با عشق را با اخلاص

به آن‌ها هدیه می‌کنند.

صدای التماس بغضی

 در سینه‌ام، قلب رنجورم

 را مخاطب می‌سازد

 و او را به سوی دادگاه عشق

 در محضر وجدان فرا می‌خواند.

قلب رنجوری که خود با

کوله‌باری از غم و اندوه مهر

 را با عشق بر سر سفره‌ی

 احساس نشانده و صداقت

را با وی تقسیم نموده

 و حال باید به عنوان

 عضوی بی‌احساس

 در دادگاه عدالت در

 میز محاکمه قرار گیرد.

سرمای اتهام هم‌چون

توده‌ای از یخ، قلب بی‌گناهم

را فرا می‌گیرد

و سوز سرمای پنهان بهتان

 سراسر وجودم را می‌پیماید.

 بار دیگر چشمه‌ی پاک

 احساس که هنوز نگاه پراحساس

 مهر را با بغضی خیس

به یاد دارد، قطره‌ی گرم اشک را به

 سوی قلب محصور در سرمای

 بی‌وفایی رها می‌کند

 تا شاید بتواند شعله‌ی شمع امید

 را در سرمای بی‌وفایی

 روشن نگه دارد.

آنسوتر، بغضی با بدنی

 کبود و مجروح که

 لایه‌های سرخ رنگ

خون بر سیاهی تازیانه‌های

 احساسش لخته گشته

 و چهره‌ی وضو ساخته‌ی

 حلاج را در خاطرها زنده می‌کند،

با چشمانی خیس،نگاهی بی‌ریا به تپش

 قلبم که لباس اتهام به تن دارد می‌دوزد.

گویی او نیز گناهکاری قلب را باور ندارد!!

وجدان با جامه‌ای لطیف از

 عشق بر صندلی عدالت

می‌نشیند و با چشمانی

 پرتردید نگاهی عمیق

 بر جسم رنجور قلب و دیده‌ی

 پرالتماس بغض می‌اندازد

 تا شاید حقیقت را از زیر

سایه تردید رها سازد.

 سیلی از مروارید اشک،

 حیران مسیر احساس را طی می‌کنند

 و خود را به داگاه می‌رسانند

 تا خود شاهد این جدال باشند.

بغض با نگاهی عاشقانه

به شکافهای تازیانه‌ی

 مهر بر بدن لطیفش نگاه

 می‌کند و شیرینی این عشق

 را با آزاد کردن آهی در سینه نمایان می‌کند

 و قلب را به راندن این مهر

 از موطن احساس متهم می‌کند.

قلب نیز که با نگاهی گریان،

بدن عریان بغض را می نگرد،

 صدای موزون تپش را

به هم می‌بافد و از پذیرایی صادقانه‌ی

 خود با مهر می‌گوید و سفره‌ی

 احساس را که با خلوص

 در مقابل مهر بر زمین چید،

به عنوان گواه فرا می‌خواند

 سایه‌ای از ابهام صحن

 دل را فرا می‌گیرد.

 به راستی حقیقت کجاست؟!

وجدان پس از مدتی سکوت،

 نگاه تردید را با نگاهی

 از امانت معاوضه می‌کند

 و مهر را که بغضی را

 در سینه با بی‌مهری خفه کرد

 و قلبی را که صداقت

را به وی ارزانی داشت،

با بی‌وفایی شکست و

 به قصد سفر به ناکجاآباد،

 احساس را زیر پا نهاد

 و عشقی را فراموش کرد،

 پاسخگوی این جفا معرفی می‌کند

 و دادگاه را با آهی سرد به پایان می‌رساند.

منبع : zolfesokhan.persianblog.com

نميدونم يادت مي ياد

 موقعي که ميرفتي با

هم چه عهدي بستيم؟

من عهد بستم که هر

 هفته که از رفتنت

 گذشت من غم تنهائيم

 رو تو يه کتاب بنويسم

 و تو هم هر هفته يه بوته

 گل تو هر جائي که هستي

 بکاري تا که دوباره بياي

و امروز مي بينم که دوست

 من که تو باهاش ازدواج

 کردي يه باغ پر از گلاي

 رنگارنگ داره

و من هم يه کتاب پوسيده

 به اندازه شاهنامه